Programma Crematiedienst Mw G.E. Klaasen van Halst.

“Binnenkomst” (3 minuten). Deze scène staat op als de zaal open gaat en iedereen binnenkomt en gaat zitten. (bevat foto van Rouwkaart, dan slot scène ‘The Third Man’ gevolgd door foto van mijn moeder. Muziek van `The Third Man’).

Na deze scène voert als eerste mijn nichtje, Joke, het woord (3 minuten)

 Vervolgens een speech van mijn broer Alfred (15 minuten). Tijdens deze speech wordt de laate twee minuten “Bevrijdingsfoto” opgezet.

Na afloop van de speech van mijn broer, volgt de derde scène van de DVD “Pottenbakken” (3 ½ minuut).

Vervolgens hou ik een speech (8 minuten).

 “Moeder en afsluiting” is de afsluitende film (10 minuten)

  • 6 minuten foto’s mama met muziek van The House of Elliot en De Onedin line.
  • 1 minuut stilte met foto van mijn moeder.
  • Foto van mijn moeder blijft in beeld met de tekst “Dank voor uw aanwezigheid”. Muziek van `The Third Man’.Tijdens deze muziek verlaten de aanwezigen de zaal.

Dodenherdenking

Sinds het overlijden van mijn vader, denk ik ook vaak aan hem. Aan de verhalen die hij vertelde over de oorlog. Wat hij had meegemaakt. Deze keer dacht ik aan de mede-onderduiker die uit het weiland werd geschoten, waardoor de schuur waar mijn vader zich verborgen hield niet werd doorzocht. Mijn vader kende hem. Hij zat op dezelfde boerderij ondergedoken.

Toen de Duitsers op zoek gingen naar onderduikers, werden ze door de boer het veld ingestuurd. Mijn vader verborg zich in een schuur. Voor de deur van de boerderij hoorde hij twee Duitse soldaten praten. Ze stonden op het punt de schuur te onderzoeken. Eén van hen legde zijn hand op de deur en wilde hem openen. Op dat moment zag de ander een onderduiker in het veld. Er werd meteen geschoten. De soldaten gingen naar de gedode onderduiker. Ze kwamen niet meer terug naar de schuur.

Tot zijn dood heeft mijn vader zich schuldig gevoeld. De laatste vijftien jaar van zijn leven werd hij een aantal keren per week midden in de nacht wakker. Hij sloeg wild om zich heen. In zijn dromen werd hij achtervolgd door Duitse soldaten. Zat hij weer in die schuur. Hij is het nooit vergeten.

Dit jaar moest ik denken aan die onderduiker. Eén van de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog in Nederland. De onderduiker dankzij wie mijn vader nog leeft. Ik moest aan hem denken, tot de laatste halve minuut. Toen dacht ik, het zal toch niet waar zijn ….

Stemmen is belangrijk

Mijn moeder is van 1923. Voor zover ik weet heeft ze nog nooit een verkiezing overgeslagen. Ook vandaag heeft ze weer gestemd! Sinds een paar jaar kan ze dat niet meer alleen. Daarom heb ik vanochtend vrij genomen om met haar mee te gaan. Gelukkig is er vlak bij een stembureau. De 100 meter lopen naar het stembureau is voor haar een flinke onderneming. Onderweg houdt een buurman de deur voor haar open. Met een lach op haar gezicht roept ze hem toe “Ik ga mijn plicht doen!”. “Goed zo!” antwoord hij.